رو...         رو...         رو...       رو...

    زیر...        زیر...        زیر...       زیر...

زیر و رو شد زندگیم بسکه هی بافتم خیال آمدنت را پشت پنجره

                                                                          رو به سفیدی برفها!

...چه کسی بود صدا زد بچه غول؟...مدادشمعی هایم کو؟

پ/ن:دوچرخه قدیمیمو که شبرنگای زرد و آبی داشت با دمپایی های ابریم، با یه عالم رویاهای کهنه دارم میبرم بدم...ولی مادربزرگه رو  قایم* کردم تو کمد تا این کهنه خرا نیان ببرنش...

 ...بچه غول                                           

*قایم کردن!

پ/ن:بچه غولی که زیاد احساسات به خرج داد.

خدایا به دادم برس قبل از اینکه دادم بهت برسه!

پ/ن:حیف من آدم زیاد باهوشی نبودم و حواسم همیشه خدا پیش اون آقاهه که بند ساعتش چرمی بود پرسه میزد...از آخرم نفهمیدم داد کی به کی رسید!

• تازگی ها چشمانم وقت و بی وقت خودشان را خیس میکنند!

پ/ن:ببخشید شما از این دارو گیاهیا ندارین که قرمزی چشمای آدمو برطرف میکنن؟

                                نبوس...

                                          نمک گیر میشوی!

پ.ن:این خط ایتالیک یعنی شاعرش یکی دیگه ست.

به تنهایی نفوذناپذیرشان آن بالا ...

پ.ن:دلقک جان خیلی دلم میخواد بدونم چه بلایی سر بیرق رابینسون کروزوئه بر سر بلندترین نقطه جزیره امد؟!؟

حاشیه:پارسال هم همین که قراره امسال بیاد، اومد...تا جایی که یادمه فقط گلی به سر بوته های تو باغچه زد.نه گلی به سر ما.خب بیاد.جای ما رو که تنگ نمیکنه تو این دنیای بزرگ...

بی ربط:سال نو مبارک.

یادم رفت بگم آدم به تنهایی عادت میکنه،خوبیش اینه!

Kinda...sorta...like my room!

همون انبارییه

یه چیزی مثه بدون شرح! و اینا...!

انباری عکس

خرت و پرتهامو ریخته بودم توی جیبهام...

کفش هایم جفت نمی شد دیگه به هیچ رقم...

گریه هایم را کرده بودم.

گفتم میرم.

از دست!

پس نوشت:مجبور شدم با همین قالب خط خطی کنار بیام.قالب خودم و بلاگم بهم ریخته فعلا.

آنجا بگو تا کدامین ستاره ست که

                                  شب فروز تو خورشیدپاره ست؟

               نگفتی هم نگفتی.باور کن این فقط یه کنجکاویه ساده ست.چندان ربطی

                                                         به من نداره.

                                                                            بچه غول-زمستان 85

گنجشک پر...کلاغ پر...رویاهایی که اون همه سال روی دستم مونده بود

                                                                               پر...

                                                                                  پر...

پ/ن:دیشب برف بارید و ایضا دیروز...همین.

+برا منم زندگیِ بدون تو خیلی سخته...

-خب...پس بلاخره به زندگیِ بدون منم فکر کردی...

روی سنگ قبرش نوشته بود:"جای شما خالی...

1. به جاهای گرم و نرم آلرژی دارم.هر جا میخواد باشه من یکی خوابم میبره.پنج-شش ساله بودم که تازه از اون خونه که یه درخت آلبالوی کوچولو داشت اومدیم این خونه که یه درخت گیلاس پر مو داره. توی اوی شلوغ پلوغی اسباب کشی که جون میداد برای گم شدن و دیگه پیدا نشدن با خواهره قایم موشک (قایم با شک!!!)بازی میکردیم.من رفتم توی کمد لباسم که نمیدونم چرا مامان بهش میگفت:"شهر شام"! اون پشت مشتا گرم بود و نرم و تاریک.خوابم برد. دو-سه ساعت بعد که بیدار شدم دیدم خونه مون شلوغه و خواهره داره گریه میکنه!!!

   ---

2. پنجم دبستان که بودم چون یاد نگرفته بودم تقسیمهای اعشاری رو مثل اون دختره شیرین تن تن حل کنم بیست تا ضربه از یک خط کش چوبی قهوه ای سی سانتی خوردم،کف هر دو دستم.همونجا خدا رو شکر کردم که فقط دو تا دست دارم و بیشتر ندارم!

   ---

3. یه بار سر اینکه کی اول بشینه روی اون نیمکتهای چوبی مدرسه با دوستم دعوام شد،منم بهش گفتم پدرسگ!...شب کلی وجدان درد گرفتم و رفتم تو دهن خودم فلفل ریختم! صبح رفتم بساط ماچ و بوس راه انداختم.

   ---

4. اولین نامه عاشقانه ای که دریافت کردم از یکی از پسرای فامیلمون بود که روی بخار شیشه پنجره بزرگ خونه شون برام نوشت:I fell in love with you اون موقع هر دومون تازه کلاس زبان میرفتیم و من تا خیلی وقت بعد،فکر میکردم معنیش میشه:من توی عشق با تو افتادم.به نظرم خیلی شاعرانه بود.

   ---

5. آدم شوخ طبعی بودم.اونقدر که فکر میکردم خدای شوخ طبع و با مزه ای هم دارم.گاهی سر به سرش میذاشتم.موقع دعا کردنهای مدرسه،اون موقع ها که ناظم به صفمون میکرد و کلی دعاهای زورکی به خوردمون میداد که ما بگیم آمین،من همیشه برای خودم دعا میکردم"خدایا نقاش شوم...خواهش میکنم،خواهش میکنم،خواهش میکنم."گاهی وقتا هم موذیانه میگفتم:God...I wanna be a painter,please,please,please بعد مطمئن بودم خدا گیج میشه و یادش نمیاد این آرزوی یه دختر فارسی زبان بود یا انگلیسی.

          پ/ن:شارلین باور کن اگه اسم خودمو توی لیست دعوت شده هات نمیدیدم...خیلی بد میشد!

بیشتر این دور و بریها به بازی دعوت شدن.

مریم ساکن سرزمین گل سرخ،لافکادیو (اسمشو کامل بخونین لطفا...نه لافی،نه لافکادی)،جوتی،بادبادکباز،مرمر،قهرمان فراموش شده.

پ،ن:سرما خوردگی،سردرد،خیالبافی،تنهایی،من اینجوریم دیگه!،باد،آسمان خاکستری دور،بادمجون بم آفت نداره،شیشه های بخار گرفته،شادی های بی سر و ته،صبح های سفید نم دار،اون آقاهه که بند ساعتش چرمیه،سرفه های خشک مکرر،"ایران را با هم بسازیم،تنهایی بسازیم!...نسازیم!!!"،کلاغهای چاق آوازه خوان،روزهای بی خاطره،و حسی تازه و خنده دار مثل خوشبختی...روزهای آخر پاییزن دیگه.کاریشم نمیشه کرد.

دختره که توی اتوبوس کنارم ایستاده بود به دوستش گفت: می رم براش بارونی مشکی میخرم که بلند باشه و تا جای زانوش بیاد...

بودی اگه ..میرفتم برات بارونی مشکی میخریدم که بلند باشه و تا جای زانوت بیاد!

• -لطفا باهش صحبت کنید و یه کاری کنید که قضیه رو بفهمه...

          -نگران نباشید،چاره ی دیگه ای جز فهمیدن نداره.

• گلوگیرتر از آنی که هضمت کنم!
• میدونی من آدم بی جنبه ای هستم.یه وخت دیدی کرم ابریشم شدم و رفتم تو پیله،از تنهایی خوشم اومد دیگه در نیومدم.

       p,s:پروانه نمیشوم...هر چقدر هم که پیله کنی.      

• از خداحافظی طفره رفت...رفت...رفت...رفت...

  ---

• نوستالژی یعنی اینکه جای آینه تو توی اتاق عوض کنی اما هر روز صبح برای دیدن چهره ات به جای قبلی که حالا یه دیوار خالی و بی ادعاست زل بزنی و نگران خودت بشی که نکنه بخار شده باشی!

  ---

• کشیش ها وقتی بخوان اعتراف کنن پیش کی میرن؟

p,s:باز شد پاییز...پاییز باز شد...شد باز پاییز...

• -تو چی شد که مردی؟

      -والا خودمم نمیدونم خواب بودم که مردم!(با تشکر از جناب لافکادیو)

• قربون چشمای بادومی کرم خورده ات!
• سیاهترین فیلسوسک خانه مان عقیده دارد که علت وجود امروز فقط تمام شدن دیروز نیست!...خیلی مشکوک میزنه.شبا کشیک میدم صدای خنده هاشو بشنوم.
• آسمون که ابری میشه اینجا...تازه تو آفتابی میشی از پشت دیفال دلم! 
• راستی این قالب قشنگ و جمع و جور کار من نیستا..من که از این هنرا بلد نیستم.گفتم یه وقت سوءتفاهم نشه.کار و باید سپرد دست کاردان.    

• دیدی این مورچه هایی رو که جنازه یه مورچه مرده رو به دوش میکشن؟...شباهت دوری ست بین سایه من و این مورچه های ریز قهوه ای...
• پاهام کفشامو میزنه...باید برم دنبال یه جفت پای نو بگردم!
• شما مطمئن باشید کار خیلی سختی نیست.باور کنید اگه میتونستم خودم از عهده اش بر بیام مزاحمتون نمیشدم.میدونید از بچگی نمیتونستم روی چند تا کار با هم تمرکز کنم.اون بالا حواسم میره پی خیلی چیزای بی ربط...اون بالا اصلا از همه چیز یادم میره.کاری نداره...به محض اینکه من رفتم اون بالا...کافیه شما  یه لگد کوچولو به این چهارپایه بزنید...بعد هم اگه دلتون خواست پنجره رو ببندین.همین!
• p,s:...دارم شبیه کسی میشم که هیچوقت شبیهش نبودم...

• آفتاب پرستی که سنت شکنی کند...مهتاب را میپرستد!

• به دریا نرسیده ام و نمیدانم لاک پشت هایی که توی دریا میمیرند خوشبخت ترند یا آنهایی که توی ساحل زیر ماسه ها فسیل میشوند احتمالا...

• ببین بچه غول جان تو توی یک روز معمولی به دنیا اومدی...نه باران غریبانه میبارید..نه مهتاب عاشقانه میتابید.(!!!)...مامانه داشت سوراخ جوراباتو درز میگرفت بابا هم یحتمل روزنامه میخوند.من به تو اطمینان میدهم که قشنگ بوده ای!...حالا برادره میخواهد موهای پخش و پلایت را مناسب قابلمه ها بداند و خواهره هماهنگی چشمهای گنده و لاغریه صورتت را تصادفی بخواند...تو قشنگ بوده ای.حالا هی با خودت پچ پچه کن که چه و چه و چه....و هی بشکن بزن و برقص....میگذره و تو دوست داری این گذرو...

تحقیقات بچه غولی نشان میدهد که هر چه تعداد افراد دور و برت بیشتر باشد...تنهاییت هم به همان اندازه بیشتر میشود...

نامه هایی که به دستت نرسید...هرگز...

 هی هر شب عاشقت میشدم و مثل سیندرلا کفش های کتونی آبیمو جا میذاشتم روی پله های سنگی خونه تون...هی هر روز صبح مامانت زودتر از تو از خواب بیدار میشد و میگفت:"پوووووف!!...این کفشهای بوگندو مال کیه؟"...بعد هم پرتشون میکرد یه جا که من هیچوقت نفهمیدم کجاست!

یکی میگوید:"زندگی اندوهبار زیبایی ست!"...و دیگری میپرسد:"خب...که بعد چه؟"    ـرابرت راجر-

!رِDon't say you love me unless you really mean it,cause I might do sth crazy like believing it

گفت:"خب دیگه وقت وداع رسیده"...بعد دستای درختو رها کرد سیب قرمز و افتاد روی سر مرد لاغری که زیر سایه درخت چرت میزد...نیوتن لاغر اما اینبار پی کشف و اینجور چیزا نبود...تو نخ حوا بود که برن بشینن یه گوشه و سیب قرمز بخورن و کلی کیف کنن...

بعد از حضور غیاب دندانهایم آقای مسواک همیشه اتو کشیده ام دستی به موهای سفیدش کشید و در حالیکه سعی میکرد خونسردیش را حفظ کند اینجانب را از حضور یک غریبه تازه وارد بین دندانهایم با خبر کرد.یک دندان گوشه گیر کوچولو بود.سلولهای خوابالوی مغزم هیچگونه اطلاع خاصی از او نداشتند و ورود او را کاملا غیر قانونی اعلام کردند.من با خودم فکر کردم شاید یک دندان تنها و غمگین است که سر پناهی برای شبهای مثلا بارانی بهار نداشته و موقتی اینجا میماند و احتمالا با طلوع اولین خورشید تابستانی راهش را میگیرد و میرود.....اما مامان گفت او قرار نیست جایی برود و همانجا هم میماند.مامان گفت که چیزی نیست...که دندون عقله!!!....

بعد از صبح/دانشگاه/شخص شخیص من:

میرم برای خودم یه آب انار میخرم.مطمئنم عاقل شدن یک چیز خنده دار است مثل حساب و کتاب کردن بدون استفاده از انگشتهای دست!...مثل چتر برداشتن توی روزهای بارانی...آب اناره خیلی میچسبه.به لکه چسبناکه روی میز شیشه ای فکر میکنم و به اون دختره که با آرامش داره ساندویچ میخوره و به دندون عقلش هم فکر نمیکنه...بعد به پاکت آبمیوه نگاه میکنم:"سیب و موز!!!"...چطور متوجه تفاوت مزه نشدم...

ظهر/دانشگاه/هنوز من:

یه عالم اشتباه و حواس پرتی دیگه که حوصله ندارم بنویسم....

شب/خونه/من:

مامان جان مطمئنی این دندون عقله؟؟؟

هنوز مزه آخرین نگاهت زیر دندانهایم مانده است...

ماهی قرمز از پشت شیشه تنگش میگه:".....".یه چیزی گفت که من نمیشنیدم.گفتم:"چی میگی؟..یه کم بلندتر....نفهمیدم....چی؟"...دوباره حرفشو تکرار کرد.(هی چشماش بزرگ و بزرگتر میشد.)بازم من نفهمیدم.داد زدم:"چی؟"....ماهیه دیگه داشت کبود میشد که به ذهنم رسید میگه:"بابا تو چه آدم نفهمی هستی!!!"

کسی نمیداند سیاهی روی شانه های بارانی ام رد دستهای توست که اجازه شستنش را به هیچکس توی دنیا نمیدهم!

                                                                              بچه غول

 .A Story should have a beginning,a middle and an end...but not necessarily in that order.

!I`m the victim of the beggining,lost in the middle and forgotten for the end

من پیشگوی بزرگی هستم.نه از آنهایی که گیسهای بلند بافته دارند با انگشتهای باریک دراز...نه از آن پیشگوهای الکی که صورت باریک و چشمهای ریزشان آدم را یاد ریز ترین خاطراتش می اندازد.من پیشگوی بزرگی هستم که تاکنون هیچ چیز/هیچ چیز خاصی را پیشگویی نکرده ام!

با خودش فکر کرد:بلاخره بزرگترین و قدرتمندترین و خار پرتاب کن ترین خارپشتهای دنیا هم یه روزی با یه بوته خار خشک اشتباه گرفته میشوند.

و بعد همونجا کنار جاده مرد!؟!just it.

مامان گربه به بچه گربه کوچولوش گفت:"موش بخوردت!"...و از همونجا تضاد در زندگی بچه گربه آغاز شد!

سایه ات بلند تر از سایه من است...با اینهمه میشود همسایه شویم؟

تمام آسمان پر از پرنده های سیاهی ست که نه زاغند...نه پرستو.فقط میدانم بیصداترین پرنده های ممکن دنیان.تو چی میگی؟...زنگ بزنم اداره هواشناسی بپرسم آسمان شهر ما تا کی پرنده باران خواهد بود؟

چشمهای مترسک توی مزرعه دو تا دکمه سیاه براق بودند و کلاغهای اون اطراف همیشه مشغول زاغ سیاه چوب زدنش...چشمهای براق مترسک رد پرواز گنجشک ریزه میزه ای رو دنبال میکردند که هر روز غروب از آسمون اون حوالی رد میشد...چشمهای سیاه مترسک فکر میکردند که اون گنجشک ریزه میزه که هیچی بلد نیست بگه جز جیک جیک چشمهای خیلی قشنگی داره!...و بعد به انتظارش هر روز به افقی که میرفت تا عمودی بشه خیره میشدند.تا اینکه یه روز مرد مزرعه دار اومد و چشمهای مترسکو در آورد و داد به زنش تا بدوزه روی ژاکت بچه کوچیکش.....همین.

گلوله برف را که توی دستم میگیرم...گریه میکنه و میگه:"منو بذار روی زمین...منو بذار روی زمین..."..روی زمین که می اندازمش...مغزش که متلاشی میشود میفهمد دستهای من هم جای بدی نبودند برای مردن!

یکی میگفت:«بچه غولی که دلش برای کسی تنگ بشه...بشینه یه گوشه و زانوهاشو توی بغلش بگیره و بعد مثل بچه های لوس و ننر گریه کنه...بعد با سر زانوهاش اشکاشو پاک کنه به درد لای جرز هم نمیخوره!»...خرت و پرتهایم را ریخته ام توی جیبم و دارم میروم... مطمئنم دلم برای لای جرز هم تنگ میشود!

اشتیاق من برای شنیدن صدای تو و خونسردی صدای زنی که میگوید:"دستگاه مورد نظر خاموش است!"...".The mobile set is off."

همون روزی که خانم معلم به خاطر ننوشتن خودآزمایی های بینش ده تا ضربه خط کش کف هر دو دستم زد و بعد تمام روز مجبورم کرد گوشه کلاس کنار سطل آشغالی که بچه ها پوست پفکهایشان را توی آن می انداختند بایستم و به ردیف مورچه هایی که آرام از کنار دیوار رد میشدند زل بزنم و به چشمهای بچه هایی که خودآزمایی های بینش را نوشته بودند...همون روز قسم خوردم بچه هایم را به مدرسه نفرستم...

بعضی آدمها اینقدر زود از زندگی آدم محو میشوند که دیگر فرصت نمی یابی از آنها بپرسی حساسیتشان به خربزه از بین رفته است یا نه...؟!؟

خانم همسایه میگوید:«دخترم سر به هواترین موجودیست که میتواند بدون اینکه تعادلش را از دست بدهد روی جدولهای زرد و سیاه بدود...میتواند دو ساعت تمام سر کلاس ته مداد سیاهش را بجود و زل بزند از پنجره بیرون و دنبال کند هر پرنده دم بریده ای را که از آسمان آن حوالی تصادفی رد میشود...میتواند مدتها جلوی صف مورچه های قهوه ای بایستد و حق تقدم را با آنها بداند و منتظر باشد تا آخرین مورچه هم با خوبی و خوشی از جلوی پایش رد شود بعد گامی بردارد...چهره هر کسی را هم که میبیند به خاطر میسپارد تا روزی روی کاغذ بیاورد...تمام هفته را برای بچه گربه کوچکی که زیر چرخهای ماشینها له میشود گریه میکند...»

میخندم.(هر چند روی گونه هایم چال نمی افتد...)...:«تبریک میگم خانوم همسایه...دخترتان دارد میشود یک بچه غول!...»

با مادربزرگه توی ماشین نشسته ایم.او گاهی چرت میزند.گاهی هم بیرون را تماشا میکند.من چشمم به نوشته روی دیوار است و آشغالهایی که درست در پای همان دیوار روی هم تلنبار شده."بر پدر و مادر  هر کس که در این مکان آشغال بریزد لعنت"!... به پدر و مادرهایی فکر میکنم که به واسطه این نوشته در این مکان لعنت شده اند.ناگهان یک پیرمرد با یک لبخند شاد و سرحال سرش را از پنجره ماشین می آورد تو...چشمهای بازیگوشی دارد و نگاه عجیبش بیشتر از روی شیطنت است تا هیزی!...مرا نگاه میکند و بعد مادربزرگه را...رو به مادربزرگه میگوید:"داغتو نبینم هرگز!"...بعد دوباره میخندد به من و به مادربزرگه و بعد راهش را میگیرد و میرود.لبخند کمرنگی از روی لب های کمرنگ مادربزرگه میگذرد.من میخندم."مادربزرگه!...جسارتا" این پیرمرد جسور به شما حرف عاشقانه زد!؟!"...مادربزرگه اما چرت زدنش را شروع کرده و متوجه حرف من نمیشود یا هم میشود و به روی خودش نمی آورد...

سایه ام را جا میگذارم توی همان خیابانی که روزی جایم گذاشتی.میروم روی پشت بام بلندترین ساختمان و از آنجا تف می اندازم روی سر سایه ام...ارتفاع ساختمان را می سنجم و سرعت تف را...یک.دو.سه.چهار.پنج....خب!حالا حتما" دیگر تف افتاده است روی سر سایه ام.راستش را بگو...اون روز که تو هم ناگهان غیب شدی توی اون خیابون همین کار رو کردی روی سر من؟