یک رج زیر...یک رج رو...یک رج زیر...یک رج رو...

            رو...         رو...         رو...       رو...

    زیر...        زیر...        زیر...       زیر...

زیر و رو شد زندگیم بسکه هی بافتم خیال آمدنت را پشت پنجره

                                                                          رو به سفیدی برفها!

یک روز صبح که نزدیکای ظهر بود و من تازه از خواب بیدار شده بودم پرده پنجره را بیخودی کنار زدم و با دیدن خیابان پر از برف بیخودی خر کیف شدم و با خودم فکر کردم من چقدر همینطوری بیخودی برای خودم خوشبختم که از دیدن خیابان پر از برف بیخودی خر کیف میشوم و با شنیدن حرفهای عاشقانه از تنها مردی که بند ساعتش چرمیست هم ایضا!